Booking.com
Booking.com

Bestsellery

Genua i Liguria. Travelbook. Wydanie 1

autor: Beata Pomykalska, Paweł Pomykalski

Cena: 19.92 zł

nowość

Najbardziej popularne

Litwa Przewodniki

Podróż sentymentalna: Wilno (2)

Wzgórze Trzech Krzyży

Owiane historią miejsce wiąże się z trzema hipotezami jego powstania. Według pierwszej – wileńskiej legendy – krzyże poświęcone były pamięci siedmiu zamordowanych tu franciszkanów za czasów Olgierda. Czterech z nich strącono do w pobliżu płynącej rzeki Wilenki, natomiast trzy krzyże z ciałami męczenników ustawiono na górze. Druga hipoteza tłumaczy, że krzyże wzniesiono po przyjęciu chrztu przez Litwę, aby wyruszający na Wilno Krzyżacy mogli z daleka widzieć chrześcijańskie symbole. Według ostatniej teorii krzyże ustawiono w podzięce za ustąpienie zarazy.

Według danych historycznych, między rokiem 1613 a 1636 wzniesiono na górze trzy pierwsze krzyże. Kolejne trzy drewniane krzyże stały tam od 1710 aż do 1869 roku, gdy ostatecznie zbutwiały, jednak władze carskiej Rosji nie pozwoliły na ich odbudowanie. Po wybuchu I wojny światowej do Wilna wkroczyli Niemcy i pozwolono społeczności miejskiej
wznieść nowe krzyże. Pracę powierzono wileńskiemu rzeźbiarzowi Antoniemu Wiwulskiemu. Dzieło zostało opłacone ze składek mieszkańców. Po dwóch miesiącach w 1916 r. pojawiły się krzyże, które górowały nad Wilnem i przetrwały nawet drugą wojnę światową. W maju 1950 roku z polecenia władz sowieckich zostały wysadzone w powietrze. Te dzisiejsze stanowią replikę dzieła Antoniego Wiwulskiego.

 Klasztor ojców bazylianów

Na początku XIX wieku klasztor był zamieniony na więzienie stanowe, w którego celi był więziony Adam Mickiewicz wraz z innymi filomatami. Dzisiejsza umowna Cela Konrada mieści się w jednym z prawdopodobnych, ale nie właściwych miejsc, gdzie sześć miesięcy (od kwietnia do października 1823 r.) mógł być więziony poeta wraz z towarzyszami. Została otwarta w 2009 r. w łączniku między odbudowanym skrzydłem klasztoru bazylianów, a XV – wiecznym unickim kościołem Przenajświętszej Trójcy.

Podróż sentymentalna: Wilno (2)

Kościół św. Anny (lit. šv. Onos bažnyčia) jest cennym zabytkiem późnego gotyku, który wymagał od architektów nie tylko talentu, lecz również rozległej wiedzy o działaniu obciążeń i wytrzymałości materiałów. Nic dziwnego, że nawet sam Napoleon chciał go na swej dłoni przenieść aż do Paryża. Kościół, zwany też „Śpiewającym kamieniem” zbudowano z 33 gatunków cegieł, ma piękną oryginalną fasadę, trzy wieżyczki, zdobione pinaklami, w ścianach bocznych znajdują się podwójne gotyckie okna. Jest niedużym, jednonawowym kościołem, a na ołtarzu znajduje się obraz św. Anny Samotrzeciej. Kościół jest kaplicą przy klasztorze bernardynów. Obok znajduje się pomnik Adama Mickiewicza.

 Kościół św. Kazimierza

W związku z kanonizacją Świętego Kazimierza, przy katedrze wzniesiono kaplicę, gdzie w ołtarzu miały spocząć szczątki królewicza. Katedra była świątynią królów, a dla umocnienia wiary potrzebna była świątynia dla ludu. Taką stał się kościół pod wezwaniem św. Kazimierza.  Wznoszenie kościoła rozpoczął zakon jezuitów wkrótce po kanonizacji św. Kazimierza w1604 r. Jak większość świątyń Wilna, przechodził burzliwe i tragiczne dzieje. Pierwowzorem był kościół Il Gesu w Rzymie. Kościoły jezuickie były wyrazem nowoczesności swojego czasu, kościół Św. Kazimierza jest najwcześniejszym w Wilnie kościołem barokowym. Święty Kazimierz Jagiellończyk (1458 -1484) – królewicz polski, patron Rzeczypospolitej Obojga Narodów, urodził się jako drugi syn Kazimierza Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki. Jego wychowawcą, jak i pozostałych braci, był ks. Jan Długosz. Z okazji kanonizacji w 1602 r. otwarto grób świętego Kazimierza. Jego ciało po 118 latach było, według świadków, nienaruszone.  Znany z dobroczynności oraz pobożności św. Kazimierz jest patronem tych, którzy podejmują służbę publiczną w państwie.  Jego relikwie spoczywają obecnie w wileńskiej katedrze, a uroczystość ku jego czci obchodzona jest na Litwie jako święto państwowe.

 Cerkiew św. Mikołaja

Ufundowana w 1514 r. przez księcia hetmana Konstantego Ostrogskiego, została wzniesiona w stylu gotyckim. Zniszczona przez pożary, w XVIII wieku odbudowana w stylu rokoka. W architekturze cerkwi do dziś widoczne są elementy gotyckie, jak sposób budowy ścian i inne charakterystyczne dla gotyku szczegóły wewnątrz budowli i na fasadzie.

Cerkiew św. Ducha

W 1814 r. odnaleziono podziemną kryptę – relikwiarz, gdzie umieszczono odnalezione i zabalsamowane zwłoki trzech świętych prawosławnych – Jana, Eustachego i Antoniusza, którzy, jako dworzanie księcia Olgierda, zostali zamordowani przez pogan. Dopiero w 1826 r. relikwie udostępniono wszystkim. Można zobaczyć je również dzisiaj.

Cerkiew św. Praskiewy

Zaszczytną dla cerkwi wizytą była wizyta cara Rosji Piotra I. Być może to, że Piotr I odwiedził tę cerkiew, zrodziło legendę, iż właśnie w tej maleńkiej świątyni Piotr I ochrzcił pradziada wielkiego poety rosyjskiego Aleksandra Puszkina, Hannibala, po którym poeta odziedziczył tak ciemną karnację.

Warto przespacerować się przepięknym Prospektem Giedymina, zobaczyć wzgórze zamkowe, pójść w stronę rynku i zaglądnąć do różnych urokliwych zaułków Wilna.

I – podobnie jak we Lwowie – co krok odnajdziemy ślady polskiej przeszłości. 

Loading
Wyśrodkuj mapę
Ruch
Jazda rowerem
Tranzyt
Google MapsZnajdź drogę