Booking.com
Booking.com

Najbardziej popularne

Litwa Przewodniki

Podróż sentymentalna: Wilno (1)

Wilno jest jedyną stolicą europejską znajdującą się na pograniczu dwóch starych cywilizacji – łacińskiej i bizantyjskiej. Prawdziwą dumą Wilna jest największa w Europie Środkowowschodniej Starówka (360 ha), która zachowała średniowieczny układ ulic i charakterystyczne przestrzenie, a barokowe budowle przypominają najpiękniejsze włoskie miasta. Od 1994 r. znajduje się na liście Światowego Dziedzictwa UNESCO.

A oto najciekawsze obiekty, które należy koniecznie zobaczyć, będąc w Wilnie:

Ostra Brama (lit. Aušros Vartai) jest najcenniejszym skarbem Wilna z jej słynącym z cudów obrazem Matki Boskiej. To właśnie on w szczególny sposób przyciąga turystów i pielgrzymów z całego świata. Nazwa “Ostra Brama” (łac. Porta Acialis) pojawiła się w roku 1594 roku. Średniowiecznym zwyczajem na bramie umieszczono darzony czcią i szacunkiem obraz Matki Boskiej, którego opiece powierzano miasto wraz z jego mieszkańcami. Obraz o wymiarach 163 x 200 cm przedstawia Matką Bożą z głową pochyloną nieco w prawo, z rękoma złożonymi do modlitwy. Jest to jeden z najciekawszych i rzadkich odwzorowań Maryi, gdyż, w odróżnieniu od większości obrazów, jest przedstawiona bez Jezusa. Dzieło malarskie oddano pod opiekę karmelitów, którzy otrzymali obok bramy miejskiej parcelę na budowę kościoła i klasztoru. Przy obrazie zbudowali schody, małą galeryjkę i daszek z okiennicami dla osłony. Od połowy XVII wieku obraz Matki Ostrobramskiej zasłynął z cudów. Obrazowi przypisywano cudowną moc gaszenia pożarów – przetrwał bowiem bez uszczerbku niejeden pożar kaplicy i kościoła. Ścianę Kaplicy Ostrobramskiej zdobi ponad 14 tys. wotów dziękczynnych ze złota i srebra.

Tuż obok znajduje się przepiękny barokowy kościół p/w św. Teresy.

Katedra Wileńska

Katedra była i nadal pozostaje miejscem wydarzeń historycznych i kościelnych. Tu uroczyście koronowano Wielkich Książąt Litewskich – Witolda, w 1529 r. Zygmunta Augusta. Prawdopodobnie tu, potajemnie, w 1547 r. odbył się ślub króla Zygmunta Augusta z Barbarą Radziwiłłówną. W 1927 r. w świątyni okazale koronowano obraz matki Boskiej Ostrobramskiej, a w 1989 r. uroczyście przeniesiono relikwie św. Kazimierza. Katedra kryje w sobie wiele tajemnic. Do dziś nie wiadomo, gdzie dokładnie w niej jest pochowany Witold Wielki.

Najbardziej znaną jest kaplica św. Kazimierza (królewska), powstała w latach 1623-1636. Jest wzorowana na Kaplicy Zygmuntowskiej na Wawelu, jest jednak dwukrotnie od niej większa. W 1691 r. z ofiar króla i innych osób zamówiono srebrną trumienkę, do której potem złożono zwłoki patrona Wilna. Na rogach trumienki, którą podtrzymują anioły, są umieszczone cztery orły. Pod nią znajduje się obraz św. Kazimierza w srebrnej szacie z trzema rękami. Legenda opowiada, że malarz kilkakrotnie poprawiał dzieło, próbując poprawić zbyt długą rękę. Ta zaś na nowo wyłaniała się spod farby. Malarz uznał, że to cud i rękę zostawił.

W podziemiach kaplicy znajduje się krypta królewska, w której mieszczą się szczątki króla Aleksandra Jagiellończyka, dwóch żon Zygmunta Augusta – Elżbiety z Habsburgów i Barbary Radziwiłłówny, a także urna z sercem króla Władysława IV Wazy. Na ołtarzu w sarkofagu zostały złożone relikwie patrona Litwy – św. Kazimierza.

Na dachu archikatedry wileńskiej stoją trzy posągi: po lewej – ze złożonymi do modlitwy rękami stoi św. Kazimierz, w środku z krzyżem – św. Helena, a po prawej – św. Stanisław.  Anegdota mówi, że posągi na zwieńczeniu katedry prowadzą rozmowę. Św. Kazimierz składa ręce do św. Stanisława i mówi:

– Św. Stanisławie – pożycz pieniędzy!

A św. Stanisław odpowiada:

– Jak Boga kocham – nie mam!

Żeby zrozumieć sens tej anegdoty – trzeba jechać do Wilna!

 Kościół św. Piotra i Pawła na Antokolu (lit. Šv. Petro ir Pauliaus bažnyčia)

 jest najcenniejszą perłą w koronie barokowych zabytków Wilna. Fundatorem był mecenas sztuki, magnat oraz litewski hetman polny Michał Kazimierz Pac. Stare podanie głosi, że pewnego razu hetman Pac, wyszedłszy ze swego pałacu, wstąpił do prawie zrujnowanego kościółka. Wśród kupy gruzów ujrzał krucyfiks z figurą Chrystusa, którego ręce i nogi były połamane, a twarz miała smutny wyraz. Widok ten zrobił na hetmanie ogromne wrażenie. Podniósł z ziemi krucyfiks i zabrał go do swego pałacu. Sen ten powtórzył się cztery razy. Zgodnie z testamentem, Kazimierz Pac został pochowany pod progiem (schodami wejściowymi) kościoła, o czym mówi płyta nagrobna z napisem w języku łacińskim: ”Tu leży grzesznik”.

Kościół św. Piotra i Pawła w Wilnie jest trójnawową bazyliką z transeptem. Nawy boczne zajmuje ciąg kaplic. Na wspaniałą dekorację świątyni składa się około 2 tysięcy figur, kompozycji ornamentalnych o tematyce historycznej, biblijnej, mitologicznej oraz freski
z drugiej połowy XVII wieku. Uwagę przykuwa ambona w kształcie łodzi Piotrowej (wykonana na początku XIX w.) oraz wiszący pod kopułą oryginalny kryształowy żyrandol
w kształcie łodzi żaglowej (wykonany w 1905 r.). Dziwi natomiast skromny ołtarz główny,
a w zasadzie jego brak – jego miejsce zastępuje obraz Franciszka Smuglewicza “Pożegnanie św. Piotra z Pawłem” i ustawione przed nim cztery figury proroków.

Cmentarz na Rossie

Lucjan Rydel, którego należy kojarzyć z postacią Pana Młodego z „Wesela” Stanisława Wyspiańskiego, tak opisał atmosferę tego miejsca: Cmentarz jest rozległy i dziwnie piękny. Samo jego położenie niezwykłe: rozkłada się on tarasowato na stoku dość pochyłego pagórka. Osobny urok nadają mu rozłożyste stare drzewa, rosnące gęsto i nieregularnie, jak w lesie. Między nimi wiją się swobodnie, wspinają w górę i schodzą w dół ścieżki, snujące się kręto wśród mogił. Tak przynajmniej wygląda najstarsza, najrozleglejsza, trochę dzika i właśnie dlatego najpiękniejsza część tego leśnego cmentarza. Latem, kiedy przez konary okryte gęstwą liści ledwie przedzierają się słoneczne promienie, w gałęziach rozśpiewają się ptaki, a ziemia okryje się kwieciem leśnym, przecudny musi być ten cmentarz na Rossie.

Tu spoczywa serce Józefa Piłsudskiego, tu jest grób jego matki, siostry i pierwszej żony. 26 tysięcy nagrobków, pomników i grobowców porozrzucano po malowniczych pagórkach porośniętych brzozami i dębami. Za najpiękniejszy pomnik uznaje się brązową rzeźbę anioła na mogile Izy Salmonowiczówny z 1903 r.

Na terenie nekropolii o powierzchni 10,8 ha spoczęły ciała wybitnych i zasłużonych dla Litwy i Wilna osób, z których wielu tworzyło historię miasta i narodu litewskiego. Wśród nich artysta – malarz i kompozytor Mikołaj Konstanty Cziurlionis, poeta Ludwik Kondratowicz, znany jako Władysław Syrokomla, rzeźbiarz Antoni Wiwulski, malarz i rysownik Franciszek Smuglewicz, Joachim Lelewel, Euzebiusz Słowacki (ojciec Juliusza), Eustachy Tyszkiewicz i wielu innych.

W porównaniu z Cmentarzem Łyczakowskim we Lwowie wileńska Rossa wygląda raczej przygnębiająco – cokolwiek zostało zrobione i odrestaurowane, to całość sprawia wrażenie trochę zapomnianego przez współczesny świat zakątka.

c.d.n…

Loading
Wyśrodkuj mapę
Ruch
Jazda rowerem
Tranzyt
Google MapsZnajdź drogę