Beskid Śląski

Praszywa (562 m, czes.: Praśiva hora) — rozległe, zalesione, dwuwierzchołkowe wzgórze, dominujące od pn.-wsch. nad Bystrzycą, a od zach. nad Nydkiem. Rozciągnięte w kierunku wsch. — zach. (wierzchołek zach. niższy, 542 m).

Praśiva hora (562 m) — Praszywa.

Prądowiec — potok w Istebnej, dł. 4 km, prawobrzeżny dopływ Olzy. Źródła po wsch. stronie grzbietu łączącego Kiczory z Młodą Górą. Spływa początkowo na wsch., po czym u wsch. podnóży Młodej Góry zatacza łuk w kierunku pd. i uchodzi do Olzy ok. 700 m poniżej tartaku w Istebnej. Charakteryzuje się wyjątkową asymetrią dorzecza: przy znacznej ilości drobnych dopływów prawobrzeżnych z masywu Młodej Góry, Prądowiec nie posiada praktycznie żadnych dopływów lewobrzeżnych. Z tej strony od sąsiedniego, odległego tylko o 300-400 m potoku Olecka oddziela go jedynie niski grzbiecik, zajęty częściowo przez gospodarstwa osiedla Wilcze.

Puńców — podcieszyńska wieś (gm. Goleszów) w dol. Puńcówki i na ograniczającym ją od pd. dziale wodnym. Od 1920 r. część wsi, położona na pd. skłonie działu (po stronie doi. Olzy), pozostaje w granicach Czechosłowacji (obecnie Czech). Założona na początku XIII w., wzmiankowana w 1223 r. W XV w. istniała tu już parafia. Z Puńcowa pochodził zasłużony pedagog Jerzy Harwot (1853-1916), jeden z inicjatorów zainteresowań ludoznawczych na Śląsku i autor prac z tego zakresu. Stąd też pochodził Alojzy Milata (1885-1936), krajoznawca, pedagog, autor szeregu prac z dziedziny geografii i metodyki nauczania tego przedmiotu. Na początku lat 90-tych XIX w. osiadł w Puńcowie Józef Zaleski (1850-1915), lekarz i rolnik, prezes cieszyńskiego Towarzystwa Rolniczego (zał. w 1869 r.). Jego poczytne „Listy znad Puńcówki”, drukowane w „Rolniku Śląskim”, wprowadziły wioskę do tematyki regionalnej.

W centrum wsi późnogotycki, murowany kościół parafialny p.w. św. Jerzego z 1518 r., o fasadzie przebudowanej na początku XX w. Nawa przykryta niezwykle rzadko spotykanym sklepieniem tzw. palmowym, wspartym na jednym centralnym, ośmiobocznym filarze, od którego promieniście rozchodzą się żebra sklepienne. We wnętrzu kamienne, profilowane portale oraz późnogotyckie, kamienne sakramentarium ścienne zamknięte piękną kutą kratą, pochodzące z czasów budowy kościoła. Komunikacja autobusowa z Cieszyna.

Puńcówka — potok, którego źródła znajdują się między Jasieniową, Machową, Tułem i Zagojem, dł. 11,7 km. Płynie w kierunku zach., do Dzięgielowa pod nazwą Łabańskiego Potoku. Wpada do Olzy na skraju cieszyńskiej dzielnicy Błogocice. U jego ujścia do Olzy znajdują się dwa rezerwaty florystyczne: „Nad Olzą” i „Lasek miejski nad Puńcówką”, chroniące fragmenty naturalnego lasu mieszanego ze stanowiskami cieszynianki wiosennej (Hacquetia epipactis).

Radwanów (czes.: Radvanov) — potok, prawobrzeżny dopływ Olzy, dł. ok. 6,4 km. Źródła na pn.-zach. zboczach Kyrkawicy, uchodzi do Olzy w centrum Jabłonkowa.

Radwanów (czes.: Radvanov) — dzielnica Jabłonkowa o indywidualnej, podmiejskiej zabudowie, w dolinie potoku Radwanów. Prowadzą przez nią zn. żółte (29Ż) z Jabłonkowa na Siodło pod Groniczkiem.

Rozcesti pod Velkym Stoźkem (890 m) —Rozdroże pod Wlk. Stożkiem.

Rozdroże pod Filipką (730 m; czes.: Filipka rozcesti) — skrzyżowanie dróg na przełączce pomiędzy szczytami Łączki i Filipki. Grzbietową drogę, którą biegną zn. żółte z Bystrzycy (26Ż) przecina tu droga wyprowadzająca z doi. Głuchówki ze zn. czerwonymi z Nydku (25C) i schodząca ku doi. Olzy ze zn. zielonymi do Gródka (27Z).

Rozdroże pod Wlk. Stożkiem (czes.: Rozcesti pod Velkym Stoźkem; 890 m) — miejsce na stromo opadającym ku pn. grzbiecie Wlk. Stożka, na przecince granicznej przy słupkach granicznych nr 227/4 i 227/5, w którym ku zach. odbija wąska dróżka leśna trawersująca pn.-zach. stoki tej góry. Biegną tędy zn. niebieskie czeskiego szlaku granicznego (31N), tu też początek zn. żółtych (23Ż) wiodących wspomnianą dróżką.

Sedlo Gronićek (824 m) — Siodło pod Groniczkiem.

Siodło pod Groniczkiem (824 m; czes.: Sedlo Gronićek) — płytkie siodełko w grzbiecie Groniczka, nieco na wsch. od jego szczytu, przez które przewija się leśna droga z doi. Radwanowa do dol. Kotelnicy.

Węzeł szlaków turyst.: przez siodełko przewijają się zn. czerwone z Bukowca na Filipkę (30C), tu również początek granicznego szlaku niebieskiego na Wlk. Czantorię (31N) i żółtych zn. do Jabłonkowa (29Ż).

Soszów Mały (762 m) — niepozorny szczyt w głównym grzbiecie pasma Czantorii — Stożka, wznoszący się na pd. od przełęczy Beskidek, z rozległymi polanami opadającymi na zach., ku dolinie Strzelmy. Biegnie przezeń granica państwowa oraz niebieski szlak czeski (31N). Znaki czerwone szlaku polskiego (15C) omijają sam wierzchołek Mł. Soszowa od wsch.

Soszów Wielki (886 m) — pokryty polanami szczyt w głównym grzbiecie pasma Czantorii — Stożka, z rozległym widokiem w kierunkach: zach., pd. i wsch. Poniżej szczytu, na samym grzbiecie biegnącym na pn. ku Mł. Soszowowi, popularne schronisko „Pod Soszowem” (15C). Drugie schronisko, zbudowane w 1938 r. na Soszowie przez E. Łomozika z Bystrzycy, splądrowane tuż po zakończeniu wojny, zostało później rozebrane. Na samym szczycie górna stacja wyciągów narciarskich (orczykowego i talerzykowego) usytuowanych na pn.-wsch. stokach Wlk. Soszowa. Wyciąg orczykowy, biegnący z doliny Jawornika, jako jedyny w Polsce ma trasę załamaną: jego górny odcinek prowadzi grzbietem granicznym tuż poniżej schroniska. Przez szczyt Wlk. Soszowa biegnie granica państwowa oraz szlaki: polski — czerwony (15C) i czeski — niebieski (31N). Od strony czeskiej na szczyt wyprowadzają żółte znaki z doi. Głuchówki (21Ż), zaś od strony polskiej do schroniska — znaki niebieskie z Wisły (6N).

Stokłosica (770-855 m) — polana na grzbiecie, opadającym ze szczytu Wlk. Czantorii w kierunku pn.-wsch. nad Ustroń Polanę. Na polanie górna stacja krzesełkowej kolei linowej z Ustronia Polany (tzw. „kolejki na Czantorię”) oraz górna stacja narciarskiego wyciągu orczykowego z polany Faturka, a także telewizyjna stacja przekaźnikowa z charakterystycznym, wysokim masztem. Zimą ożywiony ruch narciarski. W sezonach: letnim i narciarskim — bufet. Z polany interesujący widok w kierunku wsch. — na część Beskidu Śl. za doliną Wisły. W kierunku pn.-wsch. przy sprzyjających warunkach widać nowe osiedla łych i Wzgórza Mikołowskie. Przez Stokłosicę przechodzi czerwony szlak (4C) z Ustronia Polany na Wlk. Czantorię.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *